Zgłoś Twoje dziecko do konkursu "Ruszaj z przedszkolakiem łamigłówek szlakiem"

Komunikaty

Ćwiczenia usprawniające motorykę narządów artykulacyjnych

Prawidłowa artykulacja polega na wyraźnym, dokładnym i swobodnym wymawianiu wszystkich głosek języka polskiego. Każda z nich wymaga odpowiedniego ukształtowania rezonatora, tj. właściwego ułożenia języka, podniebienia miękkiego, stopnia opuszczenia szczęki dolnej oraz ułożenia warg. Koordynacja tych elementów daje efekt w postaci głoski, ale aby przystąpić do zadań doskonalących wymowę głosek, należy najpierw usprawnić działanie narządów mowy tak, aby były w stanie prawidłowo je wymawiać.
Ćwiczenia usprawniające mają więc na celu wypracowanie zręcznych i celowych  ruchów języka, warg, podniebienia i szczęki dolnej. Dziecko musi mieć wyczucie danego ruchu i położenia poszczególnych narządów mowy.

Zestaw ćwiczeń dla rodzica do pracy z dzieckiem w domu.

ĆWICZENIA USPRAWNIAJĄCE WARGI


- Wymawianie po kilka razy głoski u a  potem i.
- „Cmokanie” i „gwizdanie” na przemiennie.
- „Kolorowe słomki” - przenoszenie przy użyciu rurki skrawków papieru.
- „Bąbelkowa szklanka wody” - dmuchanie przez rurkę w szklance z wodą.
- „Pociąg samogłosek” – wymawianie (kilkakrotnie) samogłosek połączonych w pary:  a- i -a –i;   a-u a -u;   u -i- u-i;   i- a- i-a;   i-u -i-u;   u- a u-a.

ĆWICZENIA USPRAWNIAJĄCE JĘZYK

- Wysuwanie języka z jamy ustnej i kierowanie go w stronę różnych części twarzy (do nosa, oka prawego i lewego, ucha prawego i lewego).
- Dotykanie czubkiem języka każdego zęba szczęki i żuchwy.
- Przesuwanie czubkiem języka po zewnętrznej powierzchni zębów.
- Oblizywanie warg podczas coraz szerszego ich otwierania.
- Wysuwanie języka jak najdalej z ust i chowanie go jak najgłębiej do jamy ustnej.
- Unoszenie  czubka  języka do wałka dziąsłowego i mocne dmuchanie.
- „Słodka zabawa” - zlizywanie drobnych cukierków ze spodeczka.

ĆWICZENIA ODDECHOWE

- „Wyścig myszek” - dmuchanie przez słomkę na papierową myszkę, która idzie po torze narysowanym na arkuszu papieru.
- „Spacer po łące”- podchodzenie do kwiatów i wąchanie ich.
- „Odgłosy pociągu”- pociąg stoi gotowy do odjazdu, lokomotywa sapie - pf, pf, pf, pociąg powoli rusza i jedzie coraz szybciej - cz, cz, cz.

ĆWICZENIA USPRAWNIAJĄCE PODNIEBIENIE MIĘKKIE

- „Chrapanie”-na wdechu i wydechu.
- „Ziewanie”.
- Wymawianie połączeń spółgłosek z samogłoskami, np. ga, go, ge, gu, gy, gi, gą, gę, ka, ko, ke, ky, ki, ku, ak, ok, ek, ik, yk, uk…
- Wypowiadanie sylab: aga, ogo, ugu, eke, yky, ygy, iki, Igi, ago, egę itp.

ĆWICZENIA POLICZKÓW

- „Rybka”- wciąganie policzków.
- „Gruba żabka”- nadymanie policzków.
- Naprzemiennie „Rybka” – „Gruba żabka”.
- Nabieranie powietrza w usta, przesuwanie powietrza z jednego policzka do drugiego na zmianę.

ĆWICZENIA PRAWIDŁOWEGO POŁYKANIA

- Lizanie czubkiem języka wałka dziąsłowego.
- Trzymanie czubkiem języka cukierka tik-tak przy wałku dziąsłowym, jednoczesne połykanie śliny.
- Unoszenie języka na wałek dziąsłowy za górnymi zębami przy otwartych a następnie zamkniętych ustach.
- „Ssanie czekolady”- ssanie czekolady przyklejonej do wałka dziąsłowego.

ĆWICZENIA SŁUCHOWE

- Rozpoznawanie dźwięków wydawanych przez różne przedmioty np. odbijanie piłki, stukanie do drzwi, tykanie zegara.  Powtarzanie rytmu.
- Rozpoznawanie dźwięków wydawanych przez różne instrumenty.
- Nazywanie i naśladowanie głosów zwierząt.
- Różnicowanie wyrazów różniących się jedną głoską np.:
bułka - półka, kury - góry, Tomek - domek, nosze - noże, kasza - kasa,
biurko - piórko

Opowiadania logopedyczne

„Na wiejskim podwórku”
"Dzień dobry zwierzątka" - zabawa fabularyzowana usprawniająca narządy mowy.

Bardzo wcześnie rano wszystkie zwierzęta jeszcze smacznie spały. Kogut i kury w kurniku na grzędzie (oblizywanie czubkiem języka górnych zębów po wewnętrznej stronie), krowa i koń w oborze (unoszenie języka za górne zęby i cofanie go do podniebienia miękkiego) , a piesek w budzie (język w przedsionku jamy ustnej, oblizywanie górnych zębów).
Pierwszy obudził się kogut, wyskoczył z kurnika (szerokie otwieranie buzi i wysuwanie języka nie dotykając o zęby), rozejrzał się po podwórku (kierowanie języka w kąciki ust, przy szeroko otwartych ustach), wyskoczył na płot (unoszenie języka nad górną wargę) i głośno zapiał - kukuryku!!
Głośne pianie koguta obudziło kury, które zawołały - ko - ko - ko!! Na śniadanie kurki zjadły ziarenka (chwytanie ziarenek ryżu preparowanego wargami).
Obudził się też piesek, zaszczekał - hau hau, hau!! Pobiegał w koło podwórka (usta szeroko otwarte, oblizywanie warg ruchem okrężnym). Zmęczył się bardzo tym bieganiem i dyszy (wysuwanie szerokiego języka do brody).
Wyszedł także ze swej kryjówki kotek i zamiauczał - miau, miau!! Wypił mleczko z miseczki (wysuwanie języka nad dłońmi ułożonymi w kształcie miseczki).
W chlewiku świnka zaczęła potrącać ryjkiem drzwi .
Krowa zaryczała - muu, muu!! A koń zaparskał, że też już nie śpi (parskanie, kląskanie).
A ty co mówisz wszystkim rano, gdy się obudzisz? (dzień dobry)

„Burek z podwórka”

W wiejskiej zagrodzie, pies zwany Burkiem
Skrzętnie zarządza całym podwórkiem.
Niech Burkiem będzie w buzi języczek,
Wnet obowiązki jego wyliczę:

Rankiem, gdy tylko ślepia otwiera,
Już za porządki się zabiera.
Najpierw wokół swej budy posprząta:
Zamiecie ( oblizywanie warg ruchem okrężnym),
Zakopie kości do kąta ( wysuwanie i chowanie do jamy ustnej języka ułożonego w
łopatkę).
Następnie w budzie zrobi sprzątanie ( masowanie czubkiem języka wewnętrznej
strony policzków)
I zerknie w miseczkę, co dziś na śniadanie
( kierowanie języka w kąciki warg).
Na widok ciepłej kaszy smacznie się oblizuje
( oblizywanie językiem „wąsów „ i „brody”)
Zjada wszystko, bo bardzo mu smakuje ( głośne mlaskanie).

Teraz już Burek biegnie zliczyć kurki do kurnika
I sprawdzić, czy tej nocy nie było tam liska zbójnika ( liczenie
ząbków „kurek”, poprzez dotykanie każdego zęba czubkiem języka).

Są wszystkie, lecz tuż za płotem słychać gąsek gęganie ( gęganie: gę, gę, gę)
Biegnie Burek na ratunek, dając znak szczekaniem ( szczekanie: au, au, au)
A tu już gąsior groźnie sycząc ( syczenie: s…………),
Broni swego stada.
Niesfornych łobuziaków ucieka gromada,
Pufając ze zmęczenia (nadymanie policzków i wypuszczanie powietrza)
Szumiącego lasu dopada (szumienie sz…………..).
Teraz Burka czeka nie lada zadanie,
Musi krówkę wyprowadzić na łąkę, na śniadanie.
Krowa muczy przyjaźnie (mu……….)
Już idą drogą wśród lasu,
Nagle się przestraszyli
Okropnego hałasu.
Spogląda Burek za siebie, z prawej i z lewej strony
( wysuwanie języka i kierowanie go w prawo i w lewo)
Co widzi? Wóz strażacki pędzi jak szalony.
i–a, i–a, i–a, słychać już z oddali,
Co znaczy, że w pobliżu gdzieś się chyba pali.
Wtem słyszy Burek gwizd znajomy ( gwizdanie)
Znajome cmokanie ( cmokanie).
To jego pan go wzywa, ma nowe zadanie.
Przeciska się Burek do domu, na skróty, przez dziurę w płocie
( przeciskanie języka przez zaciśnięte zęby),
Gdy nagle wzrok jego skupił się na kocie,
Który miaucząc groźnie ( miauczenie),
na rybki polował,
Lecz widząc psa, na drzewo się schował.
Wdzięczne rybki Burkowi całuski ślą spod wody (całuski),
Lecz psina nie ma już czasu, pędzi w stronę zagrody.
Koń stoi już w zaprzęgu,
parska niecierpliwie (parskanie)
Pan cmoknął na niego (cmokanie),
ruszyli leniwie.
Słychać miarowy bieg konia (kląskanie),
Burek biegnie z boku,
Nie chce być gorszy, pragnie dotrzymać mu kroku.
I tak dzień cały Burka pracą wypełniony.
Pod wieczór wraca psina do budy zmęczony,
Zjada smaczną kolację (mlaskanie), poprawia posłanie (wypychanie językiem
policzków)
I już po chwili słychać jego smaczne chrapanie (chrapanie).

Bajka o języczku wędrowniczku.

Język wybrał się na wycieczkę do lasu. Pojechał tam na koniku (kląskanie językiem).
Na łące zostawił konia (prr). Następnie rozejrzał się dookoła (oblizywanie warg ruchem okrężnym w jednym kierunku, a następnie w drugim). Potem wszedł do lasu (chowamy język w głąb jamy ustnej). Przeszedł las wzdłuż (język przesuwamy po podniebieniu
w stronę jamy gardłowej) i wszerz (przesuwamy językiem za zębami górnymi i dolnymi).
A wtedy już przedarł się przez gęstwinę krzewów i drzew (język przeciskamy przez zaciśnięte zęby). Zauważył, że zrobiło się ciemno. Rozejrzał się w prawo i w lewo (przesuwamy język z prawego kącika ust w lewy), spojrzał w górę i w dół (sięgamy językiem w kierunku nosa i brody). Jeszcze raz się rozejrzał (powyższe ćwiczenie powtórzyć kilka razy). Wsiadł na konia i pojechał do domu (kląskanie językiem).

Literatura:
G. Demel, Minimum logopedyczne nauczyciela przedszkola, WSiP, Warszawa 1994
E. Minczakiewicz, Logopedia, WSiP, Warszawa
E. Sachajska, Uczymy poprawnej wymowy, WSiP, Warszawa 1981
I. Styczek, Logopedia, PWN, Warszawa 1983

Opracowała Marta Pink
Komunikat 2017-02-01, 20:25 | autor: Elżbieta Sobolewska
Przedszkolowo.pl logo